From above, the Sphinx has fallen on him

With teeth and with claws drawn out,

And with all the savagery of life.

Oedipus fell under her first momentum

Her first appearance terrified him –

Such a shape, and such language

He had never imagined till then.

But even where the beast, with its two paws,

Touched his chest, Oedipus

Recovered quickly – and he has no more fear

Any longer, anymore; for he is

Ready with the solution and he will prevail.

And yet, he does not rejoice in this victory.

His gaze is filled with melancholy

He does not look at the Sphinx, he gazes beyond

To the narrow path that goes to Thebes,

And which will end at Colonus.

And a premonition is crystal clear in his soul

That there the Sphinx will talk to him again

With much harder and more momentous

Enigmas which have no answers.

Επάνω του η Σφιγξ είναι πεσμένη

με δόντια και με νύχια τεντωμένα

και μ’ όλην της ζωής την αγριάδα.

Ο Οιδίπους έπεσε στην πρώτη ορμή της,

τον τρόμαξεν η πρώτη εμφάνισί της —

τέτοια μορφή και τέτοιαν ομιλία

δεν είχε φαντασθεί ποτέ έως τότε.

Μα μόλο που ακουμπά τα δυο του πόδια

το τέρας στου Οιδίποδος το στήθος,

συνήλθε εκείνος γρήγορα — και διόλου

τώρα δεν την φοβάται πια, γιατί έχει

την λύσιν έτοιμη και θα νικήσει.

Κι όμως δεν χαίρεται γι’ αυτήν την νίκη.

Το βλέμμα του μελαγχολία γεμάτο

την Σφίγγα δεν κοιτάζει, βλέπει πέρα

τον δρόμο τον στενό που πάει στας  Θήβας,

και που στον Κολωνό θ’ αποτελειώσει.

Και καθαρά προαισθάνεται η ψυχή του

που η Σφιγξ εκεί θα τον μιλήσει πάλι

με δυσκολότερα και πιο μεγάλα

αινίγματα που απάντησι δεν έχουν.